Posted by Jarosław Zabiełło Sun, 13 Apr 2008 19:12:00 GMT
Od niedawna Google oferuje dosyć atrakcyjną możliwość pisania aplikacji webowych wykorzystujących potęgę ich infrastruktury – Google App Engine. Usługa jest darmowa i jeszcze testowa. Można stworzyć do 3 aplikacji z których każda może używać do 500MB danych trzymanych w BigTable i Google obiecuje że bez problemu będzie można uzyskać do 5 mln odsłon miesięcznie i niezły traffic 10 TB/m-c.
Read more...Posted by Jarosław Zabiełło Tue, 08 Jan 2008 03:34:00 GMT
Pythonistas chyba pozazdrościli możliwości odpalenia Railsów w JRuby. Trwają prace nad uruchomieniem frameworka Django w Jythonie, implementacji Pythona w czystej Javie.
Read more...Posted by Jarosław Zabiełło Wed, 19 Dec 2007 00:07:00 GMT
Po roku pisania, zebraniu 2.5 tys uwag online od użytkowników, została ukończona książka o pythonowym frameworku webowym Django. Wersja papierowa ma być w sprzedaży w przyszłym tygodniu. Wersja online jest dostępna za darmo.
Posted by Jarosław Zabiełło Sat, 27 Oct 2007 14:31:00 GMT
Django do dobry i szybki framework do większości zastosowań. Jednakże ci, którzy chcą za jego pomocą stworzyć stworzyć większy projekt, mogę mieć później problemy z dalszym jego rozwojem…
Read more...Posted by Jarosław Zabiełło Sat, 25 Aug 2007 19:22:00 GMT
Dość często spotykam się z prośbą o to, jaką technologię (i framework) bym polecił do tworzenia aplikacji webowych. Dziedzina aplikacji webowych rozwija się bardzo prężnie i trudno tak naprawdę przewidzieć, co będzie najlepszym wyborem za parę lat. Niniejszy artykuł stanowi krótkie podsumowanie moich doświadczeń w tej dziedzinie na dzień dzisiejszy.
Read more...Posted by Jarosław Zabiełło Fri, 16 Mar 2007 01:36:00 GMT
W końcu pojawiła się wersja stabilna pythonowej biblioteki MySQLdb 1.2.2. Co ciekawsze, jest dostępna instalacja w formie pakieru egg zarówno dla Pythona 2.4 jak i 2.5. Nie trzeba też już więcej używać instalatorów binarnych pod windozą. Wystarczy (zakładając że mamy zainstalowane setuptoolsy) wykonać komendę:
easy_install -U MySQL_pythonOsoby używające Django i MySQL5 muszą pamiętać aby dodać dodatkową opcję do settings.py.
Read more...Posted by Jarosław Zabiełło Sun, 04 Feb 2007 21:54:00 GMT
Ciekawe i dosyć dokładne porównanie wydajności paru frameworków:
Django bez trudu zdeklasowało konkurencję. Szkoda, że w porównaniu nie uwzględniono Pylonsów i CakePHP. Bardzo też dziwne, że nowy Rails 1.2.1 w tych testach jest mocno wolniejszy od starszej wersji 1.1.6. Frameworki pehapowe okazały się najwolniejsze. Najgorszy okazał się pehapowy Symfony. Jest skomplikowany i wolny, 35x wolniejszy od Django!
Posted by Jarosław Zabiełło Sun, 14 Jan 2007 03:25:00 GMT
W poprzedniej części omówiono szablony dedykowane głównie do współpracy z designerami bojącymi się programować. Były to albo szablony wkładające swoją logikę do znaczników XML/XHTML (ZPT, SimpleTAL, Kid, Genshi, MasterView, PHP TAL), albo szablony posiadające swój własny, specjalizowany język (Smarty, Django, Jinja, Liquid). W założeniu taki język miał być prostym substytutem języka używanego w warstwie kontrolera. Szablony tego typu może są wygodne dla designera, ale na pewno nie dla programisty, który musi je przygotować. Po pierwsze, trzeba się uczyć kolejnego języka… szablonów. Po drugie, wszystkie tego typu języki są ograniczające dla programisty. Mimo że pozornie prostsze, w praktyce są bardziej złożone i to nawet dla designera. Np. szablony Django i Jinja nie posiadają żadnej składni na określenie trywialnego warunku większości, mniejszości:
{{ x }} jest
{% if x > y %}
większe
{% else %}
mniejsze
{% endif %}
od {{ y }}Powoduje to masę kłopotów dla programisty1. Prymitywna składnia szablonu wymusza więc kupę dodatkowej pracy. O ileż prościej jest użyć po prostu pełnej składni języka tak jak to robią szablony Cheetah:
$x jest
# if x > y
większe
# else
mniejsze
# endif
od $yDochodzimy tu więc do sytuacji kiedy byśmy chcieli coś bardziej elastycznego – pełnego dostępu do języka programowania. Taka sytuacja jest pożądana wtedy kiedy i tak szablony budują programiści na podstawie dostarczonego czystego kodu HTML od designerów.
Język PHP jest dosyć specyficzny, bo w istocie jest to język szablonów. Tzn. pierwotnie tak został stworzony, ale z czasem się skomplikował że dostąpił miana języka skryptowego. Ale jego korzenie widać w składni, która z definicji jest zagnieżdżaniem instrukcji PHP wewnątrz kodu HTML. Idąc tym tropem, niektórzy pomyśleli, że nie ma sensu wymyślać dodatkową składnię. Wystarczy użyć PHP w odpowiedni sposób. I tak powstały szablony Savant.
Właściwie to Savant nie powinny nazywać się szablonami, bo to nic innego jak PHP użyty w taki sposób, aby rozdzielić warstwę prezentacji, od wartwy logiki biznesowej. A skoro to PHP, to odpada nauka dodatkowej składni oraz potrzeby kompilacji specjalizowanego języka szablonów do końcowego kodu PHP (jak to ma miejsce w szablonach Smarty).
Czy takie podejście jest lepsze, czy gorsze, to już każdy może sobie ocenić. Moim zdaniem PHP ma na tyle mętną składnię, że warstwa prezentacji używająca Smarty2 jest bardziej czytelna niż czysty PHP jaki używają Savant.
Kiedy mówimy o Ruby w kontekście stron internetowych to najczęściej mamy na myśli jego najsłynniejszy framework – Rails. Ruby sam w sobie nie jest związany z HTML tak jak PHP. Rails do szablonów używa biblioteki ERb (ang. “embed Ruby”, czyli “zagnieżdżony Ruby”) Składnia jest bardzo podobna do PHP, JSP czy ASP. Ruby jest tu językiem zagnieżdżonym w HTML.
<%= x %> jest
<% if x > y %>
większe
<% else %>
mniejsze
<% end %>
od <%= y %>Jeśli chodzi o Pythona to istnieje cała masa systemów szablonowych. Ograniczę się do paru, tych bardziej interesujących.
Szablony Spyce zostało stworzone jako pythonowa konkurencja dla PHP. Podobnie potrafią przeplatać język (tu: Pythona) z tagami HTML. Najbardziej oczywista przewaga Spyce wynika z faktu używania języka Python, który jest znacznie lepiej zaprojektowany i posiada dużo więcej możliwości niż PHP. Spyce potrafii budować własne znaczniki (custom tags, podobnie jak to potrafią javowe JSP) oraz łatwiej w nich zbudować komponenty, kod do wielokrotnego użytku.
Szablony Myghty powstały pierwotnie jako pythonowa implementacja systemu komponentowego Mason dla Perla. Mimo wielu podobieństw, Myghty są znacznie potężniejsze o Masona, np. intensywnie wykorzystują obiektowość Pythona (zobacz różnice). Od początku Myghty powstało z myślą o dużych obciążeniach, ciężkich, profesjonalnych zastosowaniach. Mają doskonały własny cache, są bardzo szybkie, odporne na wątki, świetnie się nadają do tworzenia komponentów.
Programiści Pythona bardzo cenią sobie filozofię tego języka (która podkreśla prostotę, oczywistość i elegancję składni). Problem w tym, że Myghty dla pythonowców jest zbyt podobne do Perla. Są za mało “pythonic” – pythonowe. Dodatkowo, poprzez podkreślanie swojej komponentowości, Myghty niektórym zbyt kojarzy się z filozofią komponentową frameworku ASP.NET (a wzorzec MVC wydaje się być bardziej przejrzysty niż wzorzec sterowanych zdarzeniami komponentów). Myghty, jako system komponentowy, może być używane w stylu MVC, ale nie jest to takie naturalne i oczywiste. (Na szczęście, wszystko zmienił Pylons który zapewnia przejrzystą pracę zgodną z wzorcem MVC i Myghty są tam zredukowane tylko do obsługi szablonów szablonów. Sterowaniem zajmują się kontrolery Pylonsa a nie Myghty).
Szablony Cheetah posiadają jedną z najbardziej czytelnych i eleganckich składni. Autorzy wzorowali się trochę na javowych Velocity i Webmacro. Tym, którzy cenią sobie czystość Pythona z prostotą składni szablonów z pewnością Cheetah mogą przypaść do gustu. Przez dłuższy czas były moimi ulubionymi szablonami i do te pory lubię ich klarowność. Cheetah posiadają elegancką składnię obiektowego budowania szablonów potomnych na bazie już istniejących. Myghty też to potrafi, ale Cheetah to ma bardzo czytelnie zrobione. Cheetah są również bardzo szybkie.
Mako to najmłodsze dziecko stworzone przez programistów Pylonsów. Powstały na bazie doświadczeń i najlepszych cech szablonów Myghty, Cheetah, Django/Jinja czy Smarty. Największą ich zaletą jest ogromna szybkość i pythonowa filozofia pracy. Programiści Pythona mogą zauważyć, że składnia Mako jest bardzo bliska sposobowi pracy w samym języku Python. Mako posiadają wielką łatwość tworzenia komponentów, ale w sposób bardzo podobny do tego jak Python wykorzystuje swoje moduły. Szablony można także rozszerzać na drodze obiektowego dziedziczenia. Dziedziczenie szablonów może być określane w sposób dynamiczny (tego już nie potrafią np. Cheetah). Dowolny fragment szablonu można również zamienić na komponent z własnym cache. Mako posiadają także składnię modyfikatorów, które spopularyzowane zostały przez Smarty. Działają one jak uniksowe pipes (${zmienna|filter}.
Mako automatycznie kompilują swój kod do modułów Pythona. Można je więc debugować tak jak zwykły kod Pythona (Cheeatah wymaga ręcznej kompilacji). Można je bez problemu używać jako niezależną bibliotekę. Nie są one zależne od jakiegokolwiek frameworku. Można je zintegrować z dowolnym frameworkiem używającym standardu3 WSGI. Użytkownicy frameworka Pylons prawie nic nie muszą robić, bo Mako są już tam przygotowane do pracy.
Ogólnie rzecz biorąc, Mako to – moim zdaniem – najlepszy aktualnie istniejący system szablonów dla Pythona.
Zaś co do frameworków… to coraz bardziej zaczynam nabierać pewności, że przyszłość nie należy ani do Django, ani do Railsów. Nic nie może równać się z możliwościami czystego, 100% frameworka WSGI. Takim jest np. Pylons. Ale o tym, i o “bitwie” Pylons vs. Django i Rails, napiszę już innym razem.
Appendix 2007-01-29: Zobacz też szablony Haml .
1 Poprawnie rzecz mówiąc, powinien napisać swojego helpera. Jeśli więc chcemy wyświetlić w pętli rekordy z bazy, a widok jest czuły na zawartość tych danych, to powinniśmy cała listę rekordów wrzucić do helplera, przeiterować w pętli, dodać dodatkową zmienną i dopiero tak zmodyfikowaną listę przekazać do szablonu.
2 Smarty mimo posiadania własnej składni pozwala na odpalanie pełnego języka PHP: {php}print phpinfo();{/php}. Tak praktyka jest jednak odradzana, bo wprowadza jeszcze większy bałagan niż już jest w PHP.
3 Zobacz artykuł Introducing WSGI: Python’s Secret Web Weapon oraz prezentację koncepcji WSGI na video.
Posted by Jarosław Zabiełło Thu, 14 Dec 2006 23:48:00 GMT
Nowy Skype 3 wprowadza małą rewolucję w stos. do poprzedniej wersji. Można nie tylko rozmawiać, ale pograć w szachy, kółko i krzyżyk i inne gry (są b. ładnie zrobione we Flashu 9). Można nagrywać rozmowy na dysk. Można tworzyć publiczne czaty. I właśnie w tej sprawie piszę ten tekst bo stworzyłem polski czat dla miłośników frameworków Ruby on Rails, Django i Pylons. Wygodniej jest czasem skonsultować coś w czasie rzeczywistym niż na grupie czy forum dyskusyjnym.
Posted by Jarosław Zabiełło Tue, 07 Nov 2006 23:47:00 GMT
W ostatnim artykule (Railsy: Lighttpd czy Apache 2.2.x?) porównywałem najbardziej popularne serwery HTTP dla Railsów. Zaintrygowany paroma wpisami w blogu postanowiłem przyjrzeć się dosyć mało znanemu serwerowi HTTP który zaczyna zdobywać coraz więcej uwagi na Zachodzie. Chodzi o ultraszybki serwer nginx napisany przez rosyjskiego programistę Igora Sysojewa.
Na pierwszy bój poszedł prosty test wyświetlenia “Hello World!” Na używanym przeze mnie serwerze dedykowanym (Athlon 64 3000+, 1GB RAM, Linux Ubuntu 64bit) dla 100 tys. zapytań (musiałem użyć aż tyle, bo serwer jest za szybki na mniejszą liczbę zapytań) uzyskałem następujące wyniki (dla polecenia “ab -n 100000 -c 1 http://localhost”):
Co prawda Nginx wykazuje miażdzącą przewagę wydajności nad Apachem ale, z racji tego, że używam Lighttpd, który co prawda odstaje od Nginxa ale nie aż tak, postanowiłem na razie zaczekać z ewentualną migracją.
Okazało się jednak, że będę musiał przeprowadzić taką migrację szybciej niż bym chciał. Coś złego zaczęło się dziać z Ligthttpd. Po paru godzinach pracy, przestawał odpowiadać na zapytania a nawet w ogóle proces znikał z pamięci. Ki diabeł? Trudno powiedzieć, nie mam czasu aby analizować dokładniej problem. Jedyne co pomagało to regularny restart Lighttpd. Trochę głupie rozwiązanie. Postanowiłem zatem zrobić wcześniejszą migrację do Nginxa. Wg statystyk Netcraftu z Nginxa korzysta już ponad 90 tys. domen. Wydaje się to wystarczającą ilością aby można było uznać ten serwer za stabilny.
Jednakże moja migracja ma pewną trudność. Używam bowiem równocześnie PHP, Django, Rails i Zope (ściślej: Plone). Czyli całkiem niezła mieszanka aplikacji. Z PHP i Railsami było najmniej problemów, bo przykłady konfiguracji są z grubsza podane w Wiki.
Z Plone było troszkę gorzej. Musiałem bowiem znaleźć odpowiednik mniej więcej takiego kodu w Apache:
RewriteRule "^/(.*)$"
"http://88.198.15.160:6001/VirtualHostBase/http/apologetyka.com:80/app/VirtualHostRoot/$1" [P,L]To nie jest zwykły rewrite, to jest połączenie proxy z rewrite.
W Lighttpd (też się swego czasu namęczyłem aby to uzyskać) uzyskuje się to tak:
url.rewrite-once = (
"^/(.*)$" => "/VirtualHostBase/http/apologetyka.com:80/plone/VirtualHostRoot/$1"
)
proxy.server = (
"/VirtualHostBase/" => (
( "host" => "88.198.15.160" , "port" => 6001 ) )
)location / {
rewrite ^/(.*)$ /VirtualHostBase/http/apologetyka.com:80/plone/VirtualHostRoot/$1;
}
location /VirtualHostBase/ {
include /opt/nginx/conf/proxy.conf;
proxy_pass http://88.198.15.160:6001;
}Najtrudniej było z konfiguracją Django bo opisu do Django na Nginx nie ma ani w dokumentacji do Django, ani w dokumentacji do NGinxa. Zmęczony eksperymentowaniem napisałem na listę dyskusyjną Django i dostałem całkiem pożyteczną wskazówkę odnośnie strony http://www.python.rk.edu.pl/w/p/django-pod-serwerem-nginx/. Niestety miałem pecha, bo akurat trafiłem na zmianę wpisów w DNS i artykuł był niedostępny. Udało mi się na szczęście wyłuskać jego kopię z cache Googli. Autor międzyczasie podesłał mi też pliki z artykułami. Zauważyłem że napotkał pewne problemy ze zmuszeniem Django do wyświetlania statycznej treści. Trochę podłubałem w kodzie i problem rozwiązałem. :)
Zauważyłem że Django wyświetlał mi pliki statyczne w trybie debug. Wynikało to pewnie z tego, że w urls.py stosuję zawsze taki wpis:
...
if DEBUG:
urlpatterns += patterns('',
(r'^images/(?P<path>.*)$', 'django.views.static.serve', {'document_root': MEDIA_ROOT+'/images', 'show_indexes': True}),
(r'^stylesheets/(?P<path>.*)$', 'django.views.static.serve', {'document_root': MEDIA_ROOT+'/stylesheets', 'show_indexes': True}),
(r'^javascripts/(?P<path>.*)$', 'django.views.static.serve', {'document_root': MEDIA_ROOT+'/javascripts', 'show_indexes': True}),
)Dla trybu produkcyjnego (settings.DEBUG=False) trzeba zmusić serwer HTTP aby się zajmował plikami statycznymi. Django ma tylko przetwarzać Pythona. Mozna to zrobić np. tak:
...
location ~* ^.+\.(jpg|jpeg|gif|png|ico|css|zip|tgz|gz|rar|bz2|doc|xls|exe|pdf|ppt|txt|tar|mid|midi|wav|bmp|rtf|js|mov) {
access_log off; # po co mi logi obrazków :)
expires 30d;
}
location / {
include /opt/nginx/conf/fastcgi.conf;
fastcgi_pass 127.0.0.1:6002;
fastcgi_pass_header Authorization;
fastcgi_intercept_errors off;
}Gdzie plik fastcgi.conf:
fastcgi_param GATEWAY_INTERFACE CGI/1.1;
fastcgi_param SERVER_SOFTWARE nginx;
fastcgi_param QUERY_STRING $query_string;
fastcgi_param REQUEST_METHOD $request_method;
fastcgi_param CONTENT_TYPE $content_type;
fastcgi_param CONTENT_LENGTH $content_length;
fastcgi_param SCRIPT_NAME $fastcgi_script_name;
fastcgi_param REQUEST_URI $request_uri;
fastcgi_param DOCUMENT_URI $document_uri;
fastcgi_param DOCUMENT_ROOT $document_root;
fastcgi_param SERVER_PROTOCOL $server_protocol;
fastcgi_param REMOTE_ADDR $remote_addr;
fastcgi_param REMOTE_PORT $remote_port;
fastcgi_param SERVER_ADDR $server_addr;
fastcgi_param SERVER_PORT $server_port;
fastcgi_param SERVER_NAME $server_name;
fastcgi_param PATH_INFO $fastcgi_script_name;Plik startowy napisałem sobie już w Pythonie:
#!/usr/bin/env python
import os, sys, time
DEBUG = True
# All Django project are inside /home/app/django/
path = '/home/app/django'
projects = {
'biblia' : {
'project': 'searchers',
'port':6002,
'pidfile': '/var/run/django_searchers.pid',
'children': 4,
},
'koran': {
'project': 'django_project',
'port':6003,
'pidfile': '/var/run/django_koran.pid',
'children': 4
},
}
def start(name):
project = projects[name]['project']
os.chdir('%s/%s/' % (path, project))
appl = './manage.py runfcgi host=127.0.0.1'
cmd = '%s port=%s minspare=1 maxspare=%s pidfile=%s --settings=%s.settings' \
% (appl, projects[name]['port'], projects[name]['children'], projects[name]['pidfile'], project)
if DEBUG: print cmd
os.system(cmd)
def stop(name):
pidfile = projects[name]['pidfile']
if os.path.exists(pidfile):
cmd = '/bin/kill -TERM %s' % open(pidfile).read()
if DEBUG: print cmd
os.system(cmd)
os.unlink(pidfile)
def restart(name):
stop(name)
time.sleep(1)
start(name)
if __name__ == '__main__':
try:
action, project = sys.argv[1], sys.argv[2]
if action in ['start','stop', 'restart'] and project in projects:
if action == 'start':
start(project)
elif action == 'stop':
stop(project)
elif action == 'restart':
restart(project)
else:
raise IndexError
else:
raise IndexError
except IndexError:
print "Usage: %s {start|stop|restart} {%s}" % (sys.argv[0], '|'.join(projects.keys()))
Migracja się udała. Plone, PHP, Django i Rails śmigają mi teraz na ultraszybkim (i zajmującym mało pamięci!) serwerze Nginx. Acha, zapomniałem dodać: Nginx to nie tylko duża wydajność i oszczędność pamięci. Nginx ma dużo modułów. Może nie tyle, co Apache, ale znacznie lepiej niż Lighttpd.
BTW, ciekawie wygląda także serwer Cherokee. Nginx działa tylko pod systemami POSIX (Unix, MacOS-X, Linux, FreeBSD). Cherokee natomiast posiada… binarną instalację pod Windows! Ale o tym może napiszę coś innym razem. :)
Subskrypcja kanału RSS| Artykuły: | |
| Komentarze: |
Kanały IRC
![[Dilber w Onecie]](/images/larry.png)
